اگر در زندگي به ناگه  يكي از سيم هاي تارت پاره  شد  اهنگ زندگي را انچنان ادامه بده  كه هيچكس

نداند بر تو چه گذشت.

 من می روم اما به او بگویید دوستش دارم، به او که گل همیشه بهارمن است، به او که قشنگترین بهانه برای بودن من است وبه او که عشق جاودانه من است

 من به دو چيز عشق مي ورزم يكي تو و ديگري وجود تو. به دو چيزاعتقاد دارم يكي خدا وديگري تو من در اين دنيا دو چيز ميخواهم يكي تو وديگري خوشبختي تو. من اين دنيا را براي دو چيز ميخواهم يكي تو و ديگري براي با تو موندن

 

 چشمانت رابراي كسي كه مفهوم نگاهت رانميفهمد گريان مكن قلبت رابراي كسي كه عشقت را درك

نميكند پريشان مكن

 فاصله، آمدن و رفتن ماست, شاید آن خنده كه امروز دریغش كردی، آخرین فرصت همراهی ماست

من با تو گريه کرده ام ، در سوگ ِ همراهان ِ خويش ***

 آنان که عاشق مانده اند ، در خانه بر پيمان ِ خويش ***

اي مثل ِ من در خود اسير ***

 ليلاي من با من بمير ***

تنها به يمن ِ مرگ ِ ما ***

 اين قصه مي ماند به جا ***

 هجرت سرابي بود و بس ، خوابي که تعبيري نداشت ***

 هر کس که روزي يار بود ، اينجا مرا تنها گذاشت. 

دخترها مثل سيب هاي روي درخت هستند. بهترين هايشان در بالاترين نقطه درخت قرار دارند. پسرها نمي خواهند به بهترين ها برسند چون مي ترسند سقوط کنند و زخمي بشوند، بنابراين به سيب هاي پوسيده روي زمين که خوب نيستند اما به دست آوردنشان آسان است، اکتفا مي کنند. سيب هاي بالاي درخت فکر مي کنند مشکل ازآنهاست درحالي که آنها فوق العاده اند. آنها فقط بايد منتظر آمدن پسري بمانند که آن قدر شجاع باشد که بتواند از درخت بالا بيايد

سنگي كه طاقت ضربه هاي تيشه را ندارد

تنديسي زيبا نخواهد شد

از زخمه تيشه خسته نشو كه وجودت شايسته تنديسي زيباست

تو را از بس زلالي دوست دارم

                         تو را چون بي مثالي دوست دارم

اگر چه شاخه گلي من ندارم

                          تو را با دست خالي دوست دارم.

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنی

 روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و انجا را ترک کرد. عصر انروز روز نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که ان تابلو را نوشته بگوید ،که بر روی ان چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:چیز خاض و مهمی نبود،من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده میشد:

امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم !!!!!

به من گفتي  فراموشم كن


و لي ندانستي كه مرا با كلام اخرت براي هميشه به يغما بردي

 بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را بر عریانی دردهای خویش بگشاید. هر چند معنی آن جز رنج و پریشانی نباشد؛ اما کوری را هرگز بخاطر آرامش تحمل مکن.....

سعي كن تنها باشي زيرا تنها بدنيا امدي و تنها از دنيا خواهي رفت.بگذار

عظمت عشق را درك نكني.زيرا انقدر عظيم است كه تورا نابود خواهد

كرد 

به من بگو بي وفا

                        حالا يار كه هستي

خزان عمرم شدي

                        نو بهار كه هستي؟