كو طبيبي تا شكافد قلب بيمار مرا

تا ببيند من نمردم عشق تو كشت مرا

darune ghablbe man name to peidast

zabanat chun goli khoshrango zibast

masho ghamgin agara az ham jodayim

ki bi mehri hamishe kare donyast

kash ki yek dam mara dar ghalbe khod jayi dahi


bi kaso tanha hamanja ta abad zendan koni

اشك هايم را بر پشت پلك هاي خاطره ميريزم

با هق هق سكوتم تو را از پس ديوار هاي انتظار فرياد مي زنم
اما افسوس

هنوز هم از پي گذشت سال ها صبوري
انعكاس باد هجوم درد را تنها به آرزوهاي محالم هديه مي دهد.

گوش هايم را تيز ميكنم
باران مي بارد و من در حجمه اي به وسعت تمام روزهايي كه در دل يادت را براي خويش زمزمه كردم
آرام مي بارم

من و باران يكي مي شويم
من و باران مي خوانيم
من و باران ميگرييم
اما صدايي از قلب حوادث نمي شنوم
تو را ورق مي زنم
حتي دوست نداشتن هايت را
اخم هايت را
يكي يكي لبخند هايت را
و خويش را مرور ميكنم

باز هم تو را خواستم كه بي تفاوت به تن همه سطور ناخوانا
دلت چون تخته سياهي شده بود
هر عابر گذشت بر ان نوشت و رفت
نوبت به من رسيد و ننوشتم
ترسيدم فشار قلمم قلبت را بشكافد
و اين شد كه فراموش شدم
و اكنون تنهايم ..........

دریا را دوست دارم چون باتمام بزرگی ماهی های کوچکش را ازیاد نمی برد
آب را دوست دارم چون باتماموجود زندگی می بخشد
خورشید را دوست دارم چون باتمام دوری چهره زمین را به گرمی میبوسد
شمع رادوست دارم چون هرکس آتشش میزند نورش میدهد
زندگی رادوست دارم چون تا زندگی هست توهستی
تورا دوست میدارم چون تا توهستی عشق معنا دارد
همیشه بهانه ای برای دوست داشتن هست چون در وجود ما عضو مقدسی بنام دل هست