خداحاظ

سلام به همه دوستان عزیزی  که منو دراین مدت کمک و تشویق کردند . در این وبلاگ دیگر متن جدیدی اضافه

نخواهد شد.


حق یاریگرتان .خداحافظ

اگر در زندگي به ناگه  يكي از سيم هاي تارت پاره  شد  اهنگ زندگي را انچنان ادامه بده  كه هيچكس

نداند بر تو چه گذشت.

 من می روم اما به او بگویید دوستش دارم، به او که گل همیشه بهارمن است، به او که قشنگترین بهانه برای بودن من است وبه او که عشق جاودانه من است

 من به دو چيز عشق مي ورزم يكي تو و ديگري وجود تو. به دو چيزاعتقاد دارم يكي خدا وديگري تو من در اين دنيا دو چيز ميخواهم يكي تو وديگري خوشبختي تو. من اين دنيا را براي دو چيز ميخواهم يكي تو و ديگري براي با تو موندن

 

 چشمانت رابراي كسي كه مفهوم نگاهت رانميفهمد گريان مكن قلبت رابراي كسي كه عشقت را درك

نميكند پريشان مكن

 فاصله، آمدن و رفتن ماست, شاید آن خنده كه امروز دریغش كردی، آخرین فرصت همراهی ماست

من با تو گريه کرده ام ، در سوگ ِ همراهان ِ خويش ***

 آنان که عاشق مانده اند ، در خانه بر پيمان ِ خويش ***

اي مثل ِ من در خود اسير ***

 ليلاي من با من بمير ***

تنها به يمن ِ مرگ ِ ما ***

 اين قصه مي ماند به جا ***

 هجرت سرابي بود و بس ، خوابي که تعبيري نداشت ***

 هر کس که روزي يار بود ، اينجا مرا تنها گذاشت. 

دخترها مثل سيب هاي روي درخت هستند. بهترين هايشان در بالاترين نقطه درخت قرار دارند. پسرها نمي خواهند به بهترين ها برسند چون مي ترسند سقوط کنند و زخمي بشوند، بنابراين به سيب هاي پوسيده روي زمين که خوب نيستند اما به دست آوردنشان آسان است، اکتفا مي کنند. سيب هاي بالاي درخت فکر مي کنند مشکل ازآنهاست درحالي که آنها فوق العاده اند. آنها فقط بايد منتظر آمدن پسري بمانند که آن قدر شجاع باشد که بتواند از درخت بالا بيايد

سنگي كه طاقت ضربه هاي تيشه را ندارد

تنديسي زيبا نخواهد شد

از زخمه تيشه خسته نشو كه وجودت شايسته تنديسي زيباست

تو را از بس زلالي دوست دارم

                         تو را چون بي مثالي دوست دارم

اگر چه شاخه گلي من ندارم

                          تو را با دست خالي دوست دارم.

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنی

 روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان نوشت و تابلو را کنار پای او گذاشت و انجا را ترک کرد. عصر انروز روز نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور از صدای قدمهای او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که ان تابلو را نوشته بگوید ،که بر روی ان چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:چیز خاض و مهمی نبود،من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی تابلوی او خوانده میشد:

امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم !!!!!

به من گفتي  فراموشم كن


و لي ندانستي كه مرا با كلام اخرت براي هميشه به يغما بردي

 بگذار تا شیطنت عشق چشمان تو را بر عریانی دردهای خویش بگشاید. هر چند معنی آن جز رنج و پریشانی نباشد؛ اما کوری را هرگز بخاطر آرامش تحمل مکن.....

سعي كن تنها باشي زيرا تنها بدنيا امدي و تنها از دنيا خواهي رفت.بگذار

عظمت عشق را درك نكني.زيرا انقدر عظيم است كه تورا نابود خواهد

كرد 

به من بگو بي وفا

                        حالا يار كه هستي

خزان عمرم شدي

                        نو بهار كه هستي؟

كو طبيبي تا شكافد قلب بيمار مرا

تا ببيند من نمردم عشق تو كشت مرا

darune ghablbe man name to peidast

zabanat chun goli khoshrango zibast

masho ghamgin agara az ham jodayim

ki bi mehri hamishe kare donyast

kash ki yek dam mara dar ghalbe khod jayi dahi


bi kaso tanha hamanja ta abad zendan koni

اشك هايم را بر پشت پلك هاي خاطره ميريزم

با هق هق سكوتم تو را از پس ديوار هاي انتظار فرياد مي زنم
اما افسوس

هنوز هم از پي گذشت سال ها صبوري
انعكاس باد هجوم درد را تنها به آرزوهاي محالم هديه مي دهد.

گوش هايم را تيز ميكنم
باران مي بارد و من در حجمه اي به وسعت تمام روزهايي كه در دل يادت را براي خويش زمزمه كردم
آرام مي بارم

من و باران يكي مي شويم
من و باران مي خوانيم
من و باران ميگرييم
اما صدايي از قلب حوادث نمي شنوم
تو را ورق مي زنم
حتي دوست نداشتن هايت را
اخم هايت را
يكي يكي لبخند هايت را
و خويش را مرور ميكنم

باز هم تو را خواستم كه بي تفاوت به تن همه سطور ناخوانا
دلت چون تخته سياهي شده بود
هر عابر گذشت بر ان نوشت و رفت
نوبت به من رسيد و ننوشتم
ترسيدم فشار قلمم قلبت را بشكافد
و اين شد كه فراموش شدم
و اكنون تنهايم ..........

دریا را دوست دارم چون باتمام بزرگی ماهی های کوچکش را ازیاد نمی برد
آب را دوست دارم چون باتماموجود زندگی می بخشد
خورشید را دوست دارم چون باتمام دوری چهره زمین را به گرمی میبوسد
شمع رادوست دارم چون هرکس آتشش میزند نورش میدهد
زندگی رادوست دارم چون تا زندگی هست توهستی
تورا دوست میدارم چون تا توهستی عشق معنا دارد
همیشه بهانه ای برای دوست داشتن هست چون در وجود ما عضو مقدسی بنام دل هست

همه زندگی من اون نگاه عاشقت بود


چرا فکر کردی به جز من کس دیگه لایقت بود

افسوس

کاش می فهمیدی زندگی بس کوتاست کاش می دانستی لحظه های با تو بودن روزی به سر خواهد رسید ، کاش

می دانستی که نیازی نیست من یا تو مرگ دوستیمان را به جلو بیندازیم. بگذار در این زمان کوتاه خالق زیباترین لحظه

ها باشیم.لحظه های که دیگر تکرار نخواهند شد.

افسوس

کاش می فهمیدی زندگی بس کوتاست کاش می دانستی لحظه های با تو بودن روزی به سر خواهد رسید ، کاش

می دانستی که نیازی نیست من یا تو مرگ دوستیمان را به جلو بیندازیم. بگذار در این زمان کوتاه خالق زیباترین لحظه

ها باشیم.لحظه های که دیگر تکرار نخواهند شد.

من اهنگ غریب روزگارم
غمی سنگین درون سینه دارم
تمام هستیم یک قلب پاک است
که ان را زیر پایت می گذارم

داغ پنهان سینه

چقدر سخت است گل آرزوهایت را در باغ دیگری ببینی و هزار بار در خودت
بشکنی و انگاه ارام زیر لب بگویی گل من باغچه نو مبارک.

با خیال تو به سر بوردن اگر هست گناه با خبر باش که من غرق گناهم هر شب.